Gastblog,  Haar verhaal

Haar verhaal: Mama met een schuldgevoel

Vandaag een gastblog van Aimee. Aimee en haar gezin verhuizen voorgoed naar Frankrijk. Haar man en zij hadden er goed over nagedacht een weloverwogen keuze van beide. Maar wat doet ze haar dochter aan? Schuldgevoel komt op, wat had Aimee als moeder gedaan? Je eigen kind verdrietig zien is heel erg moeilijk. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees dan het verhaal van Aimee snel verder…

Mama met een schuldgevoel

In de auto komen de tranen. Ze biggelen over mijn wangen. Ik kijk door de voorruit naar buiten en zie de prachtige bergen van Grasse. De zon schijnt op de bomen en de bladeren lichten heldergroen op. Het geheel ademt een sprookjesachtige sfeer uit. Maar ik voel me niet als in een sprookje. Ik zit hier in mijn auto en huil. De realiteit van verhuizen naar een ander land heeft me geraakt op mijn meest gevoelige plek: mijn dochtertje.

Het eerste wat ze vanmorgen aan me vroeg was of ze vandaag naar school moest. ‘Ja lieverd, het is donderdag en dan is het school’. ‘Maar mama, ik wil niet. Ik vind het niet leuk op school.’ Ik probeer zo neutraal mogelijk te blijven en adem rustig door. Dit gesprek hebben we de afgelopen weken al een paar keer gehad. Ze verstaat de andere kindjes niet. Wat moet ze zeggen als ze buikpijn heeft en de jufrouw begrijpt haar niet. Hoe weet ze nou wanneer het tijd is om naar de kantine te gaan? De andere kinderen kijken allemaal naar haar. Vragen en dingen die door het hoofd van mijn vijfjarige dochter gaan. Vanmorgen heb ik haar met ‘zachte dwang’ weer naar binnen geschoven. En dat doet pijn.

Onze dochter haalden we zo uit haar vertrouwde omgeving…

Als volwassene maak je een (weloverwogen) keuze om te gaan verhuizen naar een ander land. Mijn man en ik hebben er jaren over gesproken, we hebben ons verdiept in wat er allemaal bij komt kijken, we leerden de taal en probeerden ons voor te stellen hoe het zou zijn. Onze dochter haalden we zo uit haar vertrouwde omgeving en zetten haar letterlijk honderden kilometers verder weer neer. Weg van school en vriendjes en ook nog eens met een andere taal. De eerste weken in Frankrijk vond ze geweldig. Het was net vakantie. De eerste tijd op school ging ook goed totdat ze zich realiseerde dat dit ‘voor altijd’ was. Dat we nooit meer teruggingen naar juffrouw Metta en naar haar vriendjes in Nederland.

Wat had ik als moeder gedaan.

Schuldgevoel komt op en probeert zich in mij vast te klampen. Want wat had ik als moeder gedaan? Wat heb ik mijn dochter eigenlijk aangedaan? Je eigen kind verdrietig zien is heel, héél erg moeilijk. Het schuldgevoel krijgt echter geen vaste grond, want ik weet dat deze keuze ook voor haar goed is (uiteindelijk). Meer natuur om ons heen, een grote tuin om in te spelen, een zwembad en de zee in de buurt. Ik denk aan haar vrolijke snoetje als ze in de golven speelt, als we een zandkasteel bouwen of als ze achter een vlinder aanrent. Ik kan hier vanuit huis werken en ze hoeft niet naar de kinderopvang. We hebben veel meer tijd samen en ik ben een veel leukere (ontspannen) moeder (denk ik ;)) Dit moment is moeilijk, maar ik vertrouw op de toekomst en dat het steeds een beetje beter gaat. Mijn tranen zijn inmiddels opgedroogd en het nare gevoel is weg. Ik adem langzaam in en uit. Het zonlicht schijnt nog steeds op de bomen. Het uitzicht is prachtig. Ik glimlach, start de auto en rijdt naar huis.

4 Comments

  • MaMa TeiGetje Silvy

    Zo emotioneel… Ik denk als je dochtertje beseft dat deze keuze positief is voor haar, dat ze dan wel vrolijker zal zijn. Je bent ook thuis voor haar, en de warmte van een mama om haar heen zal haar ook gelukkiger maken! Nodig thuis eens vriendjes uit van de klas? Een uitdaging, maar misschien wel leuk voor haar? Veel succes met deze nieuwe leefomgeving!
    MaMa TeiGetje Silvy onlangs geplaatst…Teruggevonden GelukMy Profile

  • Melanie

    Wij willen uiteindelijk ook gaan emigreren. En ook bij mij spelen de gedachtens. Hoe gaan de kinderen het vinden. Hoe gaat het voor hun zijn. Ook ik weet dat ze het daar fantastisch gaan vinden. En het uiteindelijk de juiste keuze gaat zijn. Maar toch.
    Melanie onlangs geplaatst…KersttraditiesMy Profile

  • Melanie

    Wij willen uiteindelijk ook gaan emigreren. En ook bij mij spelen de gedachtens hoe gaan de kinderen het vinden. En zal ik er wel goed aan doen. Ook al weet ik dat we het daar zo veel beter zullen hebben. Ik kan me wel wat voorstellen bij de schuldgevoelens.
    Melanie onlangs geplaatst…KersttraditiesMy Profile

    • Aimee

      Hoi Melanie, inmiddels zijn we een paar maanden verder en ik kan je vertellen dat alles heel goed gaat. Mijn dochter heeft het erg naar zin op school, spreekt de taal en heeft vriendjes. Ze wil nu juist heel graag naar school. Ja er zijn zeker moeilijke momenten geweest, maar bij ons is het echt goed gekomen. Ga voor je droom!