Mijn verhalen

Snel de deur uit…

Hoe lang is het geleden, dat ik gewoon (in alle rust) mijn jas en schoenen kon pakken, tas, lippenstift bijwerken en hup de deur uit. Ik kan je vertellen dat ik dat al niet meer weet.

Weet je dat ik altijd stress heb als we weer eens ergens op tijd moeten zijn? Ik heb al redelijk “grote” kinderen. Geen babies meer, dus geen luiertas, kinderwagen en heel de rattenplan, dus je zou zeggen, wat zeur je nou! Huppa jas aan chickies en stapt die auto in!

Nee helaas…niets is minder waar..

Voordat we het huis überhaupt kunnen verlaten, is de jongste altijd een schoen kwijt. De 9 jarige zit nog op haar dooie gemak achter de IPad. Terwijl ik al ruim van tevoren roep; dames schoenen aan! We gaan zo! Actie ladies! Opschietuhh! Ik kan zo een heel leger aanvoeren.

De kleuter loopt achter mij aan, dat ze haar schoen niet kan vinden. Dan pak je maar je andere gympen, want we willen nu weg. “Ja maar die zitten niet lekker!!!!!”

De 9 jarige grinnikt; “Olivia …ze liggen gewoon hier blinde kip!” Altijd een terugkerend grapje, schoen verstopt door de oudste en dan vervolgens voor haar neus neerleggen.

Als de oudste inmiddels eindelijk ook haar schoenen aanheeft gaan we nog standaard een potje discussiëren over welke jas ze aan moet. Ik zeg spijkerjasje, zei zegt “nee, het Zara jasje” Ik scan haar outfit snel en zeg toch “spijkerjasje, die past het beste, ” dan gaan we nog een discussie aan van vijf minuten over het jasje. Mijn man ondertussen, ziet dit gebeuren en zegt snel, “gooi nog effe snel het vuil weg,” En weg, hoppa.. “je zoekt het maar uit” “ik zit alvast in de auto.”

Als Noa uiteindelijk met veel gemopper toch het spijkerjasje aan heeft, heb ik eigenlijk geen tijd, maar wil ik nog even m’n lippenstiftje opdoen. Vervolgens staan de kleine chicks voor mijn neus, te graaien in mijn toilettas, want de dames willen ook een glossje op, dan staan ze op elkaars tenen en krijgen ze daar weer mot over.

Dan roep ik ; met m’n lippenstift in m’n hand voorovergebogen voor de spiegel en twee meiden ertussen;… “jongens hou eens op!” waarop ze standaard roepen “wij zijn geen jongens, mama!”

Als we dan eindelijk klaar zijn, zie ik nog een smeerkaasmond bij de jongste…snel nog even op zoek naar de snoetenpoetsers.

En dan eindelijk in de auto…ook weer standaard discussie wie er voor mag zitten. Ik ga voor, want ik ben de mama, zeg ik dan. En op de terugweg mag Noa voor, want jij was vorige keer blalalababala..standaard, standaard, standaard.

Rijden we net de brug over…kunnen we weer terug, want ik denk dat m’n stijltang nog aan staat.

Zuchten ze met z’n allen..want ja dit is ook niet de eerste keer!

Gaat het bij jullie ook zo ongeveer?

6 Comments