beweeglijk kind, wiebel kind
Mijn verhalen

Beweeglijk kind

Ik heb een beweeglijk kind! Zo’n kind die niet kan stilzitten. Het begon al toen ik zwanger was van haar. Ze schopte zo wat m’n ribben uit m’n lijf. De gynaecoloog riep bij elke controle ” een heel beweeglijk kindje” inderdaad een héél beweeglijk kindje.

Wij kunnen hier natuurlijk ook wel om lachen, maar het is soms ook zo doodvermoeiend, voor ons, maar ook voor haar.

Een film kijken, heerlijk denk je even een rustmomentje, lekker chill op de bank. Na een minuut zit ze niet meer op de bank, maar naast de bank. Knipper je snel met je ogen, zit ze weer ondersteboven. Verbaasd mij dan wel weer, dat ze wel weer heel geconcentreerd naar een film kan kijken, is het niet languit of ondersteboven op de bank…

Tijdens het eten kan ze ook niet stil op haar stoel zitten, dan weer op haar knietjes, dan weer op een been. En ze klets de oren van je hoofd. Dús beweeglijk én kletsen, dat wij weleens roepen; kan jij misschien even normaal gaan zitten en even niet kletsen, dan is het vijf tellen even stil en dan begint ze weer…

Maar ze is ozo  gezellig! Ze is lief, heeft altijd zin om te spelen met iedereen & fantaseert er op los. Het is echt een heerlijk sociaal meisje, die altijd vrolijk is.

Verlegen…

Even dachten wij dat ze misschien iets mankeerde aan haar oren, want ze kan nogal luid praten. Nu weten we dat ze gewoon enthousiast is! Ja haantje de voorste ook vaak in veel gevallen, maar soms wat dan niemand weer verwacht; verlegen…

En een er gaat geen dag voorbij, dat ze niet struikelt, stoot of valt. Als baby van 9 maanden klom ze al met slaapzak en al uit haar ledikant. Ze haalde vaak gevaarlijke capriolen uit, klom regelmatig uit haar box of uit haar Trip trapp stoeltje (met tuigje en al) Het was er ook eentje die meerdere malen van de commode viel. Ook de trap was gevaarlijk. Hoe vaak wij niet bij de 1e hulp hebben gezeten met haar. Met elf maanden liep deze dame al, vanaf dat moment was de kinderwagen een hel voor haar! Hoe ik haar ook vastzette met de tuigjes en riempjes en een sjaal. Ze was een kleine houdini en wist zich  altijd weer uit de Bugaboo te wurmen. Ze is altijd in de weer.

Als wij ‘s avonds een boekje voorlezen, wiebelt ze alle kanten op haar bed, benen gaan boven het dekbed, naast het dekbed, dan gaat ze weer rechtop zitten en dan weer liggen…als het lampje uitgaat is ze zo vertrokken. Niet raar natuurlijk.

Ik heb even gedacht dat ze misschien wel “iets” had. De juf van de peuterspeelzaal zette mij hierdoor aan het denken. Nu zit ze in groep 2 en denk ik helemaal niets. Het is gewoon een ondernemend kind, die kletst en wiebelt!

8 Comments