Lola en Mina

Mijn dochter van tien, Noa heeft van de week zelf spontaan een verhaal geschreven. Ze vroeg aan mij of ik het misschien op mijn blog wou plaatsen. Ik vind het heel knap dat ze dit verhaal zelf heeft geschreven met bijbehorende tekeningen. Het verhaal gaat over de zusjes Lola & Mina die leven in de oorlog in Syrië. En ik deel het graag met jullie. Ze is erg benieuwd wat jullie ervan vinden!

In vuur en vlam

Het was 11 uur ’s avonds Lola was bang, want er vlogen allemaal vliegtuigen boven hun huis. In Syrië was het al ongeveer 4 jaar oorlog en Lola was alleen met haar zusje Mina. Hun ouders hadden Mina en Lola achtergelaten en  waren op zoek naar een veilige plek voor hun allemaal en op zoek naar vrede.

Op eens hoorde ze een harde knal. Lola, wat is dat vroeg Mina. Weet ik niet zei Lola opeens was er rook en ze keken om zich heen. Lola stapte uit haar bed en liep naar de woonkamer. Hun huis was gebombardeerd. Mina, riep Lola…opeens was het vuur ook in de kamer gekomen waar Mina in bed lag. Mina riep; Lola help! Lola pakte het laken uit de la en probeerde het vuur van Mina weg te halen maar het vuur was al in bed. Mina stapte het bed uit net op het puntje wat nog niet in vuur en vlam stond en gelukkig was Lola op tijd om haar zusje te redden.

in vuur en vlam

Lola trok Mina snel mee naar buiten, waar het al donker was. Ze kunnen nu nergens naar toe. Maar de buurman had het gezien en riep ze mee naar binnen. In het huis van de buurman waren ook al wat bommen gevallen maar je kon er nog schuilen. De buurman; Janotan had een kamer vrij dus daar mochten ze gelukkig slapen. De volgende ochtend probeert Janotan via een sluip route weg te komen van het geweld. Maar toen werden Lola en Mina wakker. Ze gingen naar de kamer van de buurman om hem te bedanken voor de veilige slaapplek, maar de buurman was weg. Wat moeten we nu doen vroeg Mina, vroeg Lola. Ik denk dat hij op de vlucht is Mina, dus wij moeten ook snel gaan…

Op de vlucht…

Tijdens het vluchten ziet Mina allemaal mensen liggen die gewond zijn. Ze vraagt aan Lola; moeten we die mensen niet helpen? Nee! Ja, misschien wel maar we vluchten nu toch alleen voor ons zelf . Ja maar … zegt Mina. Nee …zegt Lola als we harder lopen dan komen we wel in de buurt van Turkije. Oké zegt Mina dan gaan we.

Op de vlucht..en op zoek naar papa & mama

Kom we zoeken een slaapplek. De volgende ochtend worden ze wakker. De zon is fel. Het lijkt wel vrede, zegt Mina. Lola kom we gaan een eindje lopen. Een eindje verderop zien ze buurman Janotan. Ze rennen snel naar buurman Janotan Janotan !! Wat is er gebeurd? Ik ben geraakt door een kogel, ga maar verder. Ik zag jullie ouders een paar kilometer verderop met hun kar. Als jullie een beetje rennen zijn jullie er vandaag nog. Doe je best en laat mij maar hier ik gun het jullie …
Lola hoe ver nog ?? Weet ik niet ik zie pap en mama nog niet maar als we door lopen dan komen we er wel dat zei de buurman toch. Ja je hebt gelijk we moeten doorlopen zei de buurman . Oké, dan doen we dat, maar ik ben het niet zo zeker met die donkere lucht straks gaat het regenen. Laten we gaan rennen. Drie en een half uur voorbij en het regent. Laten we schuilen onder die rots daar.


Het stopt bijna met regenen, zullen we al gaan lopen, Mina? Kom ik zie pap en mam al, kom rennen zegt Lola. En ze roepen samen papa mama! Ze kijken twee keer achterom maar ze zien ons niet. Kijk ze stoppen zegt Mina . Zullen we rennen? Mama papa! Ze zien ons kom snel roept Mina, mama! Papa! En ze omhelzen elkaar. Moeder vraagt hoe zijn jullie hier gekomen? Door rennen en veel lopen maar hoe komt het dat jullie er 4 jaar over hebben gedaan? we zijn via verschillende landen gegaan en we zijn gaan werken om geld te verdienen, zodat we met een vliegtuig naar jullie kunnen komen, maar het hoeft dus niet meer. We zijn nu met z’n allen op zoek naar vrede. Ja! Roepen Mina en Lola…. THE END

Schrijver: Noa
Illustraties: Noa

Ook leuk om te lezen.

9 comments